ΛΑΚΩΝΙΑ. Στο πλαίσιο ημερίδας, που διεξήχθη στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, με θέμα τα Διαχειριστικά σχέδια για την προστασία και την ανάδειξη των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, στα οποία περιλαμβάνεται από το 1989 η βυζαντινή καστροπολιτεία του Μυστρά, η Υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη αναφέρθηκε στη στρατηγική και στο όραμα του υπουργείου για την προστασία και την ανθεκτικότητα των μνημείων με σύγχρονους όρους. Όπως αναφέρθηκε στόχος είναι η ανάδειξή τους ως αρχαιολογικών μνημείων παγκόσμιας εμβέλειας, παράλληλα με την προστασία τους και την ισόρροπη ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής στην οποία βρίσκονται, επ’ ωφελεία της τοπικής κοινωνίας, ως χώρων υψηλής επισκεψιμότητας.

Αληθεύει ότι το έργο πυρασφάλειας και πυρόσβεσης της Καστροπολιτείας του Μυστρά έχει πρόβλημα. Ένα έργο που απαίτησε μεγάλη δαπάνη δεν λειτούργησε. Ποιος ευθύνεται; Ποιος εξασφαλίζει ότι σε ενδεχόμενη απειλή θα λειτουργήσει; Τι ακριβώς συνέβη και ένα ολόκληρο δίκτυο δεν ενεργοποιήθηκε;

Αληθεύει ότι το έργο του Τελεφερίκ στην Καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς δεν έχει οικοδομική άδεια ή δεν χρειάζεται να έχει τέτοια άδεια; Κάτω από ποιες προϋποθέσεις χρειάζεται οικοδομική άδεια; Τα αρχαία που βρέθηκαν ποιάς σημασίας είναι και πόσο επηρεάζουν το έργο; Τι αποφάσισε το ΚΑΣ; Αληθεύει ότι η κλίμακα και η ένταση του τελεφερίκ είναι αιτία να απενταχθεί η καστροπολιτεία από τη λίστα προστασίας της Unesco; Είναι σε θέση η υπουργός να προχωρήσει σε μια ανοικτή ενημέρωση προς φορείς και πολίτες της Μονεμβάσιας και του Μυστρά για τα θέματα αυτά; Το υπουργείο Πολιτισμού διέπεται από τις αρχές λειτουργίας και λογοδοσίας όπως όλα τα άλλα υπουργεία ή τελεί υπο ειδικό καθεστώς και ποιο είναι αυτό;

Άγρυπνος φρουρός της πόλης. Υπάρχει ακόμα ανάγκη. 7 εκατομμύρια πρωινά και άλλες τόσες νύκτες στέκει και κοιτά. Βλέπει μπροστά από τον ήλιο παλικάρια να σηκώνουν τις γροθιές. Βλέπει και ίσκιους τη νύκτα με φεγγάρι να γλιστρούν στης προδοσίας τα στενά.

Λεωνίδας. Βασιλιάς. Πολεμιστής. Πατέρας. Άνδρας γυναίκας. Έκτοτε, κανείς δεν τίμησε την θυσία του παρά μόνον ελάχιστοι. Και πήρε η ματιά του χάλκινη σάρκα για αγρύπνια στην πόλη του.

Κοιτά και βλέπει ανώνυμους και επώνυμους, άλλοι να πέφτουν και να δοξάζονται και άλλοι να δοξάζονται και να πέφτουν. Σκιά του στα πύρινα καλοκαίρια τα νοερά του Ταυγέτου αετόπουλα που πάνω του γυρνούν στου χρόνου το αγώι. Δροσιά, του Ευρώτα η αχνή ανάσα. Φοίνικες βασιλικοί ορίζουν την ματιά του. Ξένοι πολλοί στα πόδια του. Σπαρτιάτες λίγοι στ΄ όνομά του. Μα όπως τότε και τώρα δεν γυρνά στου νου την μικροπρέπεια. Ψυχή που δεν χωρά σε ανθρώπινη αγκαλιά και Χρέος που ζυγίζει όσο ο χρυσός του κόσμου πολλές φορές μαζί.

Κοιτά ο Λεωνίδας και βλέπει όσα κανένας δεν μπορεί. Βλέπει σπίθες που αγωνίζονται να βρουν την πνοή του γόνου. Σπίθες που πριν πορφυρίσουν χάνονται στον άτιμο αέρα.

Κοιτά και βλέπει, που και που, Σπαρτιάτες. Με γυμνασμένη την ψυχή και την καρδιά γεμάτη. Άλλοι τραβούν προς τον Βορρά μια Πόλη να λυτρώσουν. Έτσι κι αυτοί πέφτουν σπορά στης Σπάρτης το χωράφι. Άλλοι προς την Ανατολή, άλλοι προς την Δύση και αυτών που η μάνα τυχερή, τους έλαχε ο Νότος. Και εκεί που κάπνα και κακό νομίζεις πως πηγάζουν, έξαφνα φώς και αρώματα και μύρα αναβλύζουν, φορούν λευκό πανί, χακί σκουτί, γαλάζια μάτια έχουν και για φωτιά κόκκινα τα μαντήλια δένουν. Κι’ έχουν το ίδιο βάδισμα μ’ αυτόν.  Κωνσταντίνος, Ζαχαριάς, Χρήστος, Νικόλας, Παναγιώτης… Πότε μονάχοι σαν θεριά, πότε 11, 30, πότε 100 και 18 και πότε μια χιλιάδα.

Ακίνητος κοιτά ο Λεωνίδας, σαν το θεριό που σε παραμονεύει και σου παγώνει την ψυχή. Ακίνητος γιατί θα δει στο γύρισμα του ήλιου λεπρούς με όμορφα άλογα αλλά ψυχές χαμένες να  θέλουν  νάχουν μετρικό στου Θρύλου το τραπέζι. Μαύροι μες την κενότητα, ίδιο το μαύρο δείχνει και προ Χριστού και προ Χαμού και σαν νεκρό μυρίζει. Δεν λείπουν και δεν χάνονται τα μαύρα τα κοράκια, γύπες που ανταρεύονται πάντα με ξένες πλάτες και όταν ξεμονεύονται σκουλήκια του θανάτου.

Κοιτά και βλέπει ο Βασιλιάς και ακούει ένα κλάμα. Κλάμα μικρό, κλάμα καλό, κλάμα ευλογημένο. Και όταν μετρά χαμόγελα είναι ίσα με το κλάμα και όταν μετρά τα λόγια τους σαν νάναι στα χαμένα και όταν μετρά τα έργα τους είναι ξενιτεμένα.

Κοιτά ο μαχητής μιας πόλης που δακρύζει. Μιας πόλης που τέτοιο χαμό δεν φτιάχτηκε να αξίζει. Κοιτά ο Βασιλιάς ακίνητος αέρας. Και περιμένει Θεούς και Δαίμονες τον ύπνο να ξυπνήσουν και άνδρες, γυναίκες και παιδιά να μην ξαναλυγίσουν. Να σηκωθούν, να κοιταχτούν, να αγκαλιαστούν, να έρθουν για μια Ιδέα και μια Αρχή, για μια Πατρίδα και μια Ψυχή.

ΜΥΣΤΡΑΣ. Δύο μέρες πριν από την έναρξη του Προγράμματος των εορταστικών εκδηλώσεων των Παλαιολογείων, στη Σπάρτη, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, προκαλεί την κοινή γνώμη και την κοινή λογική προγραμματίζοντας επίσκεψη του πρωθυπουργού στα Παλάτια των Παλαιολόγων αλλά όχι και συμμετοχή του στον εορτασμό της επετείου Άλωσης της Πόλης το 1453.

Τι συμβαίνει; Πρόκειται για απαξίωση; Υπάρχει κάποιος φόβος ότι η παρουσία του Πρωθυπουργού θα πυροδοτήσει κάτι; Δεν αξιολογήθηκε αναλόγως; Πρόκειται για ηθελημένη μεθόδευση ή για αστοχία; Ποιος θα εκπροσωπήσει την Κυβέρνηση στα Παλαιολόγεια και γιατί Μητσοτάκης και Μενδώνη απέχουν από τον εορτασμό;

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σημασία και αξία που έχει το άνοιγμα των αναστηλωμένων Παλατιών του Μυστρά. Έργο σημαντικό των Αρχαιολόγων. Τα Παλάτια αυτά είναι το σπίτι του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Εγκαινιάζονται γύρω στις 22 Μαίου. Στις 29 Μαίου ο Παλαιολόγος έπεσε μαχόμενος στην Πόλη. Δεν θα έπρεπε τα δύο γεγονότα να συνδεθούν; Ποια καλύτερη ευκαιρία; Υπάρχει κάποιος λόγος για υποβάθμιση της Επετείου ή για τήρηση αποστάσεων από το ιστορικό γεγονός; Δεν θα μπορούσαν Πρωθυπουργός και Υπουργός Πολιτισμού να είναι παρόντες την 29^η Μαίου; Δεν αντιλαμβάνεται η επισπεύδουσα κ. Μενδώνη την προσβολή προς την κοινωνία της Σπάρτης και του Μυστρά; Και την απογοήτευση… Γιατί ένα τόσο σημαντικό έργο – γεγονός δεν ταυτίζεται ουσιαστικά, πολιτικά, πολιτισμικά, επικοινωνιακά, με την ιστορική Επέτειο; Μίλησε κανείς στην υπουργό, που ίσως έχει βεβαρυμμένο πρόγραμμα και αδυναμία προσέγγισης των δεδομένων όπως αρμόζει; Αντιλαμβάνεται η ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού ότι δεν καθορίζει αλλά υπηρετεί τον Πολιτισμό, ειδικά όταν αυτός υποκλίνεται επί 573 χρόνια στην Ιστορική Αλήθεια;

Θυμίζουμε δε ότι ενώ θα εγκαινιάζονται τα Παλάτια, ένας Σπαρτιάτης και μια Σπαρτιάτισσα, θα παραμένουν φυλακισμένοι στην Κωνσταντινούπολη από το καθεστώς Ερντογάν, επειδή επέδειξαν στην Αγία Σοφιά την Ελληνικά Σημαία με τον Δικέφαλο Αετό στον Σταυρό.

Αναρωτιέται ο πολίτης: Αν ένας Τούρκος επεδείκνυε την Τουρκική σημαία μέσα στα Παλάτια των Παλαιολόγων θα φυλακιζόταν από την Ελληνική Πολιτεία;

Υπάρχει τελικά συναίσθηση, συνείδηση, ευθύνη και αντίληψη ώστε να γίνει κατανοητό ότι αυτός ο τόπος, ο Μυστράς, αυτή η πόλη, η Σπάρτη, είναι «καταδικασμένα» οχυρά Ιστορικής Αλήθειας και Εθνικής Μνήμης;

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ας αναθεωρήσει το Πρόγραμμά του και ας είναι ο Μέγας Παρών στα Παλαιολόγεια.